واژهی «انبوبه» خاستگاهی سامی دارد و به معنای «لولهی آفتابه، ماشوره» است. در زبانهای کهن صورتهای دیگری از آن را داشتهایم: 𒄀𒁍 (اِمْبوبو: فلوت) اکدی، ܐܰܒܽܘܒܬܳܐ (أَبّوبْتا: لوله، فلوت) سریانی، אַבּוּבְתָּא (أَبّوبْتا: لوله، فلوت) آرامی. اما در زبانهای زندهی ایرانی رواج چندانی ندارد و تنها در عربی به صورت «أَنبوبَه» (لوله) باقی مانده است
این واژه در شعر و ادب پارسی کاربردی نداشته است.