«بوریا» به معنای «حصیر، زیرانداز حصیری» گویا از زبان سومری باقی مانده باشد. صورتهای کهن آن عبارتند از «بورو» سومری و اکدی و «بورْیا» آرامی. این واژه احتمالا با واسطهی آرامی هم «بوریا»ی پارسی را نتیجه داده و هم «باری/ باریا» در عربی را. این واژه در شعر پارسی فراوان تکرار شده است:
سنایی: «دور کن بوی ریا از خود که تا آزادهوار مسجد و میخانه را محرم شوی چون بوریا»
سعدی: «با فرومایه روزگار مبر کز نی بوریا شکر نخوری»
حافظ: «حدیث مدعیان و خیال همکاران همان حدیث زردوز و بوریابافت است»