«تُنگ» که در پارسی نام نوعی ظرف بزرگ آب است، خاستگاهی چینی دارد و در اصل چینیاش 桶 (دووْنْگ/ تْوونْگ) «بشکه، تغار» معنی میداده است. این واژه از چینی به چغتایی وارد شده و از آنجا در پارسی وامگیری شده است. احتمالا معنایش هم از ابتدای کار آوندهای بزرگ چینی بوده که در مسیر راه ابریشم به ایران صادر میشده است.
این کلمه عامیانه محسوب میشده و در شعر و ادب پارسی رواج چندانی نداشته است.