«دیوَر» در پارسی قدیم به معنای «برادر شوهر» کاربرد داشته است. این واژه از ریشهی هندواروپایی «*daiuer» به همین معنا گرفته شده که در زبانهای اروپایی به این کلمهها بدل شده است: dahr (دَئِر) یونانی، levir لاتین، tacor انگلیسی کهن، zeihhur آلمانی کهن، zeicher آلمانی میانه، taker فریزی کهن.
در زبانهای زندهی اروپایی از این ریشه چنین کلماتی را میشناسیم که همه به معنای «برادر شوهر» هستند:дзе́вер (ژِویِر) بلاروسی، де́верь (دِوِر) روسی وبلغاری و مقدونی، ді́вер (دیوِر) اوکراینی، dziewierz لهستانی، levirate (ازدواج با بیوهی برادر) انگلیسی،
این بن در زبانهای آریایی به ریشهی «*دِوَر» بدل شده و در زبانهای باستانی این واژگان را در همین معنا پدید آورده است: देवर/ देवृ (دِوَرَه/ دِوْر) سانسکریت، «دِوَرَه» پالی، 𑀤𑁂𑀯𑀭 (دِوَرَه) پراکریت،
در زبانهای زندهی ایرانی از این ریشه چنین کلماتی باقی ماندهاند: «هَوَر» و «هَوَرْژِن» (جاری) کردی، «لَوَر» پشتون، «هیوَر» پراچی، «تیوْ» آسی، «سِویر/ سیویر» یغنابی،
در زبانهای هندی کلمهی «دیور» را در این صورتها میبینیم: दीर (دیر) مراثی، देर (دْر) کُنکانی،દેવર (دِوَر) گجراتی، ਦੇਵਰ (دِوَر) پنجابی و هندی،
این واژه در شعر و ادب پارسی رواج نداشته است.