ریشهی «*رَود» در زبانهای آریایی کهن به معنای «مانع شدن» وجود داشته و قدیمیترین شکلاش را در duar (رَود: مانع شدن) و atsuru (اوروسْتَه: سخت و استوار) اوستایی میبینیم. خاستگاه این بن مشخص نیست ولی حدس زدهاند که با ریشهی «*لُویْسا» (خاک لغزان، رُس) خویشاوند باشد، که خود مشتقی از ریشهی پیشاهندواروپایی «*lei» (لزج، لعابی) باشد.
در پارسی از این بن «رُست» (سخت و استوار) و «رُس» (خاک سفالگری) و «تُرُش» (زمین سخت) مشتق شده است. «تْروس» (خاک رس) خراسانی هم زادهی دیگری از همین ریشه است.
این واژه در شعر و ادب پارسی چندان کاربرد نداشته است.