نام این گیاه را در پارسی به شکلهای گوناگون مینویسند: «شوید»، «شبت»، «شبید»، «شِوِد»، «شیوید» (لهجهی تهرانی). این واژه تباری سامی دارد و کهنترین ثبتی که از آن داریم 𒅆𒂍𒌈 «شیبیتّو» اکدی است و در سایر زبانهای باستانی ایرانی به این شکلها دیده میشود: ܫܒܷܬܴ݁ܐ (شَبِتّا) سریانی، שִׁיבְתָא (شیبَتا) آرامی، שֶׁבֶת «شِبِت» عبری، սամիթ (سَمیتا) ارمنی کهن
معنای اصلی این ریشه درست معلوم نیست. اما حدس میزنم با 𒊭𒉺𒀜𒌈 (شَپَتوم) اکدی به معنای «نیمماه، روز میانی ماه» همریشه باشد، که در این حالت با «شنبه» خویشاوند میشود. در سایر زبانهای زندهی ایرانی این گیاه با این نامها از این خانواده خوانده میشود: «شِبِثّ/ سَنّوت» عربی، «سِمیت» ترکی، самит«سَمیت» اودی، սամիթ (سامیت) ارمنی
«شوید» و خویشاوندانش در شعر و ادب پارسی بسیار به ندرت به کار گرفته شدهاند.