لنگ [حمام]

         ریشه‌ی پیشا آریایی «*لینْگَس» به معنای «نشانه، علامت» در زبان‌های اروپایی وجود ندارد و در زبان‌های ایرانی نوسان معنایی زیادی داشته است. یعنی علامت و نشانه را می‌رسانده و هم بر نشان جنسی یعنی «نره، آلت مردانه» دلالت می‌کرده و هم به بخشی از جامه آن را می‌پوشاند تحول یافته و «لُنگ» را ایجاد کرده است.

نمودهای این ریشه در زبان‌های کهن ایرانی عبارتند از: agNiri (ایرینْگَه: نشانه) agNiriOtpah (هَپْتُو-ایرینْگَه: [ستاره‌ی] هفت‌اورنگ) اوستایی، लिङ्ग (لینْگَه: نشانه، آلت نر) و शिवलिङ्ग (شیوالینگا: بت شیوا که به شکل آلت مردانه است) سانسکریت، «لینْگا» (نره، علامت) پالی، «لیمْگا» (علامت، نره) پراکریت، «پَرینْگ» (ابریشم) سغدی، 

در زبان‌های زنده‌ی ایرانی از این بن چنین واژگانی را سراغ داریم: «لُنگ» و «لُنگی» و «لَنگ» (آلت مردانه) و «لَنگوته» (لُنگ مندرس و فقیرانه) پارسی، «لاگ» (لنگ) هندی، «لاگَر» (لنگ) پنجابی، «لون» (لنگ) کهوار، «لَنْگُوتَه» (لنگ کهنه) سندی، «لَنْگوتی» (لنگ فقیرانه) کشمیری، «لَگُوتَّه» (لنگوته) پنجابی، «لینْگوتا» (لنگوته) بلوچی،

ಲಿಂಗ (لینْگا: آلت مردانه، علامت) کانادا و លិង្គ (لینْگ: نره، نشانه) در زبان خمر و «لُنْگی» (لُنگ) در برمه‌ای هم از همین‌جا آمده‌اند. 

«لنگ» و مشتق‌هایش عامیانه محسوب می‌شده و در ادب و شعر پارسی به کار گرفته نشده‌اند. در دوران معاصر اصطلاح «لُنگی» که به هواداران یک تیم فوتبال منسوب شده و حالت ناسزا دارد، به شکل غریبی مشتق از معنای جنسی «لُنگ» است و ناسزایی همتایش در زبان‌های قدیم هندی وجود داشته است.