موری

          «موری» (آبراهه، لوله‌ی سفالی ناودان) و «مولو» (فلوت، نی مرتاضان) که در پارسی قدیم و به ویژه گویش خراسانی رواج دارد، از زبان‌های هندی وامگیری شده و احتمالا خاستگاهی دراویدی دارد. همتای این واژه در زبان‌های دیگر قلمرو تمدن ایرانی و هند (که بر همین مفهوم «لوله/ کانال» دلالت می‌کند) چنین است: «مورالی» سانسکریت، «مورْلی» هندی و پنجابی و سندی، «مورَلی» نپالی و بنگالی، «مورور/ مورولی» آسامی، «موریای» سغدی، «مُورَی» پشتون، «موری» تاجیکی