ریشهی «کاس» به معنای «خوک» درست معلوم نیست. اما این واژه در زبانهای ایرانی دیرینه بوده و «کَس» (خرناس، صدای خوک) سکایی و «کاس» (خوک) سغدی و «کاس» (سل لنفاوی، تورم غدد لنفی، خنازیر) خوارزمی از خویشاوندانش هستند. در پارسی هم «کاسجوک» (خارپشت، ترکیب: کاس + ژوژه) و «کاسموی» ([در کفاشی] موی خوک) بازماندههای همین کلمه هستند.
این واژه در شعر و ادب پارسی رواجی نداشته است.