«کود/ کوت» به معنای «تلنبار، توده» ریشهی مبهمی دارد. پورداود آن را از Aqug (گوثا: گُه) اوستایی مشتق دانسته و گفته مشابهش در Kot (گُه) آلمانی هم دیده میشود. ولی حسندوست به درستی اشاره کرده که «گ» به «ک» تبدیل نمیشود و این ریشهشناسی را نادرست خوانده است. با این حال «کود» به معنای فضولات جانوری را هم داریم که اگر با این واژه خویشاوند باشد، نظر پورداود تایید میشود.
این واژه در زبانهای ایرانی کهن است اما توزیعی محدود دارد. در سانسکریت कूट (کوتَه: توده، تپه) و در پارتی «کُوذ» (تودهی سرگین) و «کُوداب» (دوشاب، شیرهی انگور) و در سریانی ܩܘܛܝ (قَوتَه: توده کردن) و در ارمنی کهن կոյտ (کُیْت: توده، تلنبار) را داشتهایم. در زبانهای ایرانی نو هم «کُت» بلوچی و «کویْ» انارکی و ابیانهای و «کو» گزی و «کودِئا» کولی و კოლტი (کُلْتی) گرجی را به معنای «توده و تلنبار» داریم. կույտ (کویْت: تلنبار) و կուտակել (کوتاکِل: توده کردن) ارمنی هم شکل دیگری از همین واژه است.
این واژه عامیانه محسوب میشده و در شعر و ادب پارسی کاربرد چندانی نداشته است.