گوه

         ریشه‌ی پیشاهندواروپایی «*uedh» به معنای «ضربه زدن، سوراخ کردن» در زبان‌های اروپایی به ویژه از مجرای ریشه‌ی پیشاژرمنی «*wagjaz» زایندگی داشته و این مشتق‌ها را به دست داده که همگی «میخ‌ چوبی، گوه» معنی می‌دهند: vegr نُردیک کهن، wegge هلندی میانه، wig هلندی، weggi آلمانی کهن، weck گویش محلی آلمانی، Wecg انگلیسی کهن، wedge انگلیسی، vedga (دیلم) لتونیایی، vedega (تبر) لیتوانیایی. 

در فرهنگ‌های ریشه‌شناسی تبار این واژگان و ریشه‌ی پیشاژرمنی را نامعلوم دانسته‌اند. اما حدس من آن است که از ریشه‌ی «*uedh» مشتق شده باشد، که در زبان‌های ایرانی ریشه‌ی «*وَد» به همان معنای «ضربه زدن، سوراخ کردن» را به دست داده و این واژگان از آن مشتق شده‌اند: «گُوِه» (میخ چوبی) و «بیهَن» (خارپشت) پارسی، «وَئِذَه» (زوبین، سلاح پرتابی) و «وَدَه» (گوه) و «وَدَر» (سلاح) اوستایی، «وَدْهْ» (ضربه، کشتن) و «ویدْهیَتی» (سوراخ کردن، فرو کردن) و «وَدْهَه» (قاتل) و «وَدْهَتْرِه» (آلت قتاله) و «وَدْهَسْنو» (کماندار) سانسکریت، «ویسْتَن» (پرتاب کردن سلاح، زوبین افکندن) پهلوی، «بید» (زوبین‌ انداختن) سکایی، «ویشْتَل» (نیزه انداختن) پشتون، «وول» (پرتاب کردن سلاح) یدغه، «واذ» (دسته، دسته‌ی اسلحه) وخی، «وِذ» (تبر، دسته‌ی تبر) سریکلی.